ສຽງຈາກຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ

ການເກັບກ່ຽວທີ່ບໍ່ສຳເລັດ: ເລື່ອງລາວການເສຍຊີວິດຂອງ ທ້າວ ວິໄຊ ຈັນວິໄລ (21 ປີ), ຜ່ານການເລົ່າຈາກ ນາງ ທອງ ພັນລະຍາຜູ້ອັນເປັນທີ່ຮັກ ໃນຕອນເຊົ້າຂອງວັນທີ 26 ມັງກອນ 2025 ທີ່ ສວນຫ້ວຍຕະໂລະ, ບ້ານປາກແຄນ, ເມືອງເງິນ, ແຂວງໄຊຍະບູລີ. ທ້າວ ວິໄຊ ຈັນວິໄລ. ໃນອາຍຸພຽງ 21 ປີ, ລາວເປັນຜົວ ແລະ ເປັນໜຶ່ງໃນຈຳນວນ 6 ຄົນ ທີ່ພາກັນຂຸດມັນຕົ້ນໃນສວນ, ຊີວິດຂອງຄູ່ຜົວເມຍໜຸ່ມຄູ່ໜຶ່ງແມ່ນຝາກໄວ້ກັບຜົນຜະລິດຈາກສວນຕອນນີ້. ມື້ນັ້ນເປັນມື້ປົກກະຕິມື້ໜຶ່ງທີ່ທັງສອງຜົວເມຍໄປສວນຂຸດມັນຕົ້ນເພື່ອຫາລ້ຽງຄອບຄົວ, ຈົນມາຮອດເວລາປະມານ 10:00 ໂມງເຊົ້າ, ນາງ ທອງ ພັນລະຍາຂອງລາວ, ໄດ້ພົບເຫັນວັດຖຸໂລຫະທີ່ແປກປະຫຼາດຢູ່ເທິງໜ້າດິນ. ດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້ເຖິງອັນຕະລາຍ, ນາງ ທອງ ໄດ້ເອົາມັນມາໃຫ້ຜົວເບິ່ງ. ຈາກນັ້ນ, ທ້າວ ວິໄຊ ໄດ້ໃຊ້ເຫຼັກງັດມັນຕົ້ນເເງະໃສ່ລູກລະເບີດບໍ່ທັນແຕກນັ້ນ. ທັນໃດນັ້ນ, ສຽງດັງຂອງລະເບີດໄດ້ຕັດສາຍສຳພັນທັງໝົດ. ທ້າວ ວິໄຊ ໄດ້ເສຍຊີວິດຄາທີ່. ການສູນເສຍທີ່ຮຸນແຮງນີ້ໄດ້ປ່ຽນແປງຊະຕາກຳຂອງຄອບຄົວນີ້ໄປຕະຫຼອດການ, ປ່ອຍໃຫ້ ນາງ ທອງ ຢູ່ໃນຄວາມຊ໊ອກ ແລະ ເຈັບປວດທີ່ສຸດ. • ຊີວິດທີ່ຢຸດສະງັກ: ຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ຫຼວງຕໍ່ຜືນແຜ່ນດິນ ເຫດການທີ່ໂສກເສົ້າຄັ້ງນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເອົາຊີວິດຂອງ ທ້າວ ວິໄຊ ໄປເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນຍັງໄດ້ສ້າງຄວາມຢ້ານກົວໃຫ້ກັບຄອບຄົວ ແລະ ຊຸມຊົນໃນການນໍາໃຊ້ທີ່ດິນກະສິກຳທີ່ເຄີຍເປັນແຫຼ່ງລາຍໄດ້ຫຼັກຂອງພວກເຂົາ. ດິນທີ່ເຄີຍໃຫ້ຊີວິດ ດຽວນີ້ໄດ້ກາຍເປັນ "ເຂດສ່ຽງ" ທີ່ບໍ່ມີໃຜກ້າເຂົ້າໃກ້. ສວນມັນຕົ້ນຂອງຄອບຄົວໄດ້ຖືກປະຖິ້ມໄວ້ໂດຍສົມບູນເປັນເວລາເກືອບໜຶ່ງປີ. ນີ້ໝາຍເຖິງການສູນເສຍລາຍໄດ້ຈາກການເກັບກ່ຽວຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຄວາມສາມາດໃນການຊື້ເຄື່ອງອຸປະໂພກບໍລິໂພກທີ່ຈຳເປັນ ແລະ ການເບິ່ງແຍງລູກຫຼານ. ສິ່ງເສດເຫຼືອຈາກສົງຄາມທີ່ຍັງຝັງຢູ່ໃຕ້ດິນໄດ້ທໍາລາຍເສດຖະກິດຂອງຄອບຄົວ ແລະ ຄວາມຫວັງໃນການດຳລົງຊີວິດ, ລະເບີດທີ່ບໍ່ທັນແຕກ ຍັງຄົງເປັນສິ່ງທ້າຍທາຍຕໍ່ການພັດທະນາໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ ໃນຫຼາຍພື້ນທີ່ຂອງ ສປປ ລາວ. • ເສົາຄ້ຳຂອງຄອບຄົວ: ການຕໍ່ສູ້ຂອງ ນາງ ທອງ ຫຼັງຈາກການສູນເສຍຜົວ, ນາງ ທອງ ຕ້ອງກືນນ້ຳຕາ ແລະ ຍອມຮັບພາລະໜັກອຶ້ງອັນໃໝ່: ລາວຕ້ອງກາຍເປັນເສົາຄໍ້າຫຼັກໃນການຫາລ້ຽງຄອບຄົວ ແລະ ເບິ່ງແຍງລູກຊາຍຄົນດຽວຂອງພວກເຂົາທີ່ອາຍຸພຽງ 2 ປີ. ນາງບໍ່ມີທາງເລືອກນອກຈາກຕ້ອງເຂັ້ມແຂງເພື່ອລູກຂອງນາງ. ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ຈະສ້າງຊີວິດໃໝ່ໃຫ້ກັບຄອບຄົວທີ່ຍັງເຫຼືອ, ນາງ ທອງ ໄດ້ສະແດງຄວາມປາດຖະໜາທີ່ຊັດເຈນວ່າ ນາງຕ້ອງການຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ ແລະ ໂອກາດໃນການຝຶກຝົນດ້ານການຕັດຫຍິບຢ່າງຈິງຈັງ. ນາງ ທອງ ເຊື່ອວ່າທັກສະໃໝ່ນີ້ຈະຊ່ວຍໃຫ້ລາວສາມາດສ້າງລາຍໄດ້ທີ່ໝັ້ນຄົງດ້ວຍສອງມືຂອງຕົນເອງ, ເພື່ອໃຫ້ລູກຊາຍຂອງນາງໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ປອດໄພ ແລະ ມີກຽດ. ຄວາມຝັນທີ່ບໍ່ໄດ້ສຳເລັດ • ໃນອາຍຸພຽງ 21 ປີ, ຊີວິດຂອງ ທ້າວ ວິໄຊ ແມ່ນປຽບເໝືອນຜ້າໃບທີ່ມີແຕ່ຄວາມຝັນທີ່ບໍ່ໄດ້ຂີດຂຽນ. ພວກເຮົາອາດຈະບໍ່ຮູ້ເຖິງຄວາມປາດຖະໜາສະເພາະທີ່ລາວໄດ້ບອກໃຫ້ ນາງ ທອງ ຄືຢາກສ້າງເຮືອນທີ່ດີຂຶ້ນ, ຢາກມີລູກ, ຢາກເຫັນມັນຕົ້ນໃຫ້ຜົນຜະລິດທີ່ດີກວ່າໃນປີໜ້າ. ແຕ່ພວກເຮົາຮູ້ວ່າລາວຝັນເຖິງຊີວິດທີ່ປາສະຈາກຄວາມຢ້ານກົວ, ຊີວິດທີ່ສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍເຫື່ອແຮງຂອງລາວເອງ. • ນີ້ຄືໂສກນາດຕະກຳທີ່ແທ້ຈິງຂອງ ລບຕ: ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ບາດເຈັບ ຫຼື ເສຍຊີວິດເທົ່ານັ້ນ; ມັນລຶບລ້າງທ່າແຮງ. ມັນປະຕິເສດໂອກາດຂອງຊາຍໜຸ່ມຍິງໜຸ່ມທີ່ຈະປະກອບສ່ວນໃຫ້ແກ່ປະເທດຊາດ, ລ້ຽງດູຄອບຄົວ ແລະ ມີຊີວິດຈົນເຖົ້າແກ່. • ຊີວິດຂອງ ທ້າວ ວິໄຊ ທີ່ຄວນຈະຍືນຍາວ. ດຽວນີ້, ມັນເປັນການເຕືອນໃຈທີ່ເຈັບປວດ ແລະ ໜ້າເສົ້າໃຈເຖິງວຽກງານທີ່ຍັງຄ້າງຄາ. ຄຳໝັ້ນສັນຍາຂອງພວກເຮົາ • ຕໍ່ຄອບຄົວ ແລະ ຊຸມຊົນຂອງ ທ້າວ ວິໄຊ ຈັນວິໄລ, ຫ້ອງການ ຄຊກລ ຂອງພວກເຮົາຂໍສະແດງຄວາມເສຍໃຈຢ່າງສຸດຊຶ້ງຕໍ່ເຫດການຄັ້ງນີ້. ຫ້ອງການ ຄຊກລ ມຸ່ງຫວັງທີ່ຈະຮັບປະກັນວ່າຈະບໍ່ມີຊີວິດໃດຕ້ອງສູນເສຍໄປດ້ວຍເຫດການເເບບນີ້ອີກ. ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ພາລະກິດໃນການກວດກູ້ພື້ນທີ່ອັນຕະລາຍ, ໃຫ້ຄວາມຮູ້ແກ່ພົນລະເມືອງທຸກຄົນກ່ຽວກັບອັນຕະລາຍຈາກ ລບຕ, ໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ ແລະ ຄອບຄົວ ແລະ ຈະເຮັດວຽກໄປສູ່ມື້ທີ່ ປະຊາຊົນສາມາດນໍາໃຊ້ທີ່ດິນໄດ້ໂດຍປາສະຈາກຄວາມຢ້ານກົວ.